Help, er staat een woudreus in mijn tuin.

Van Kapman

17 juli 2020

Stel je voor dat je als bejaarde -en bedaarde- bewoner van de Heikantberg op een ochtend wakker wordt en je stelt vast dat de eik die 40 jaar of langer geleden in je tuin werd geplant, gekoesterd en geliefkoosd plots is uitgegroeid tot een reus van 35m hoogte met een borstomtrek van 2,50m, nuchter gemeten.

De eik is geen spichtige lucifer meer maar een uit de kluiten gewassen mastodont die bij elke windstoot driftig takken en gebladerte afschudt als een golden retreiver zijn wintervacht. Als dan de eik bovendien in een vlaag van overmoed op minder dan 10m van je huis werd aangeplant, of, waarschijnlijker, als je huis op minder dan 10m van de inmiddels tot woudreus uitgegroeide spichtige lucifer werd neergepoot, dan kunnen die takken al eens schade en schande berokkenen. Bij nog heviger windstoten, zo vrees je als bejaarde -en bedaarde- Heikantbewoner, zou zelfs -theoretisch- de hele boom kunnen omwaaien in de richting van je huis met alle gevolgen van dien voor huis, huisgenoten en Verzekeringsmaatschappij.

De vraag die veel bejaarde -en bedaarde- bewoners van de Heikantberg zich in zo'n situatie stellen, is bijgevolg, "wat doe je eraan ?" Het antwoord is, zoals meestal in het leven, niet eenduidig, maar wel bevredigend voor mens en dier... en boom.

Bomen, en zeker grote bomen, hoogstammige loofbomen, bieden tal van objectiveerbare voordelen, waar ik hier in dit artikel niet verder wil op ingaan. Hun meest in het oog springende voordeel, zeker bij hoogstam loofbomen, is het bladerdek. Als bejaarde -en bedaarde- Heikantbewoner heb je bij het zien van dat bladerdek soms een dubbel gevoel, van vreugde en van verdriet, afhankelijk van de fase van het jaar én van het leven waarin je je bevindt. De herfst is een factor van verdriet die het vallen van boomonderdelen tot een climax drijft. Op de Heikant duurt de Herfst van September (vallende eikels) tot rond Pasen (vallend blaren, takken, zaadjes...). Jicht en artrose zijn andere factoren van verdriet die het ruimen van die troep bemoeilijken.

Laten we er echter van uitgaan dat in dit stadium van je leven de vreugde prevaleert op het verdriet. Het verdriet laat zich kort samenvatten in "hij verliest zijn blaren", zoals een hond zijn haren. Meteen stelt zich de vraag, welke hondenliefhebber brengt zijn trouwe viervoeter naar het dierenasiel omwille van diens ruivende vacht ?

Vallende blaren horen bij een (loof)boom zoals vochtigheid bij regen, gehuil bij een baby, gekraai bij een haan, getsjirp bij ander gevogelte, een vuile ketting bij een fiets, een viroloog bij minister Maggie De Block.... onlosmakelijk met elkaar verbonden. Je kan er (soms) op vloeken, maar dat helpt je geen zier verder.

Blaren filteren het zonnelicht, zuiveren de lucht, produceren zuurstof, zijn een bron van leven en vreugde voor vogels en nuttige insecten en vooral, zijn een eindeloze bron van poëtische inspiratie voor de gevoelige zielen onder ons, in alle seizoenen van het jaar, niet alleen van september tot ergens rond Pasen.

De objectiveerbare voordelen van hoogstammige loofbomen zijn zoals wel meer zaken of mensen in het leven. Je gaat ze pas missen als ze er niet meer zijn. In grote delen van Spanje werden alle hoogstammige loofbomen gekapt om plaats te ruimen voor monoculturen, infrastructuur, bewoning.... Het hierna volgende stichtende verhaal van Jean Poesen e.a. van de K.U.L. vertelt ons meer over de gevolgen van deze ingreep: "Wordt Spanje een woestijn?" is de veelzeggende titel. Het antwoord laat zich raden: https://www.researchgate.net/publication/265677642_Wordt_Spanje_een_woestijn.

Terug naar onze hamvraag, wat doe je aan een woudreus die op minder dan 10 m van je huis zijn vleugels en takken spreidt en kwistig hoofdroos rondstrooit ?

Het antwoord zit in deze 3 letters: IKZ. Volgende maal meer hierover.